Loft ma trzeźwy i elegancki wystrój, łączący drewno i beton. Ma balkon, miejsce do prania. Ma duże okno, które pozwala zobaczyć piękne góry Quindio.

Turystyka w Quindío

Mall of Open Skies, to środowisko spacerowe, które łączy północny sektor miasta z centrum miasta. Zostało to osiągnięte dzięki pieszym wyścigom 14 z ulicy 12 na 22.

Centrum handlowe Open Skies, centrum miasta.

Quimbaya Gold Museum, na północ od miasta
Quimbaya Gold Museum. Usytuowany na północ od miasta, oferuje odwiedzającym doskonały zestaw jego kolekcji archeologicznej odpowiadającej strefie przedhiszpańskiej w środkowej części Cauca. Muzeum, zaprojektowane przez architekta Rogelio Salmona, jest nagrodą National Architecture Award na Biennale w latach 1986–87 i ma deklarację o znaczeniu kulturalnym narodu.
Mirador de la 19 lub de la Secreta, wielki ekologiczny park tajemnicy, utworzony przez uskok geologiczny Armenii, biegnie od wyścigu 18 do rzeki Quindío, przecinając miasto z południa do centrum. Jest to rezerwat fauny i flory, w którym działa miejski Coso i Centrum Zoonosis.
Most wiszący Don Nicolás. Jednym z najpiękniejszych mostów wiszących w Quindío jest Don Nicolás, nad rzeką Quindío, na dawnej trasie 14. wyścigu Armenii w kierunku północ-południe, poniżej parku Uribe. Most ten został początkowo zbudowany przez sąsiadów, w tym Don Vespasiano Jaramillo i Don Luis Hoyos. Zrobili most ze stalowymi linkami i rodzimymi deskami drzew, który został zastąpiony większym, zaprojektowanym przez niemieckiego inżyniera Guillermo Ledhera, na zlecenie rządu Caldas. Jest to ten sam most, który, odnowiony i dostosowany, komunikuje się dziś z Armenią z Calarcą i zachowuje imię Don Nicolás.
Canyoning Jest to lokalna technika rzeźbiarska na ziemi, która spogląda w przestrzeń z wąwozu z punktu widzenia, stworzona przez pracownika gminy, Efréna Fernándeza Barona, o wspaniałych cechach i ogromnym powołaniu rzeźbiarskim. W tym wąwozie artysta, z palinem i regatonem w rękach, opracowuje postacie, prawie wszystkie cechy kultur prekolumbijskich, które później pokrywają się cementem i piaskiem przechodzącym przez wodę. To, co w dawnych czasach było rodzimą ekspresją, jest dziś ważnym kamieniem milowym sztuki miejskiej w Armenii. Dziś w Armenii można zobaczyć trzy wielkie dzieła tego rodzaju, ponieważ siedem innych, które były w różnych częściach miasta, zniknęło z różnych powodów. Pierwszy znajduje się przy wjeździe do miasta od wschodu, w dzielnicy María Cristina. Nazywa się to dialogami myślowymi. Są to postkolumbijskie kobiety i mężczyźni witający ludzi i żegnający się z nimi. Ale jednocześnie mają coś kosmicznego, jak trzecie oko i głęboką więź z miłością. Drugi to Alegoria wody, położona na Avenida Bolívar, w wąwozie elektrowni Regivit. Tam są góry, gdzie woda spada, postać ludzka symbolizująca boga Górę, Indianin, który zbiera wodę na liściu bananowca, wieśniak, który robi to samo, ale na Guadui, pień i topór, symbole miasto otoczone nowoczesnym akweduktem. Trzecia rzeźba znajduje się na Avenida Ancízar López López, jest to alegoria Armenii, w której przedkolumbijskie postacie, maski, puchacze orłów, poporos, aligatory, sylwetka miejskiego kościoła katedralnego i to, co autor również pojawia się zwany kosmicznym krzykiem, wydanym przez człowieka w obronie ziemi. Rzeźbiarz, Efrén Fernández Barón, pracuje niestrudzenie, aby opuścić miasto z dużą liczbą tego typu dzieł, ale przygotowuje także szkołę Barranquismo, aby technika nie zniknęła.

Dworzec kolejowy
Dworzec kolejowy Stara stacja kolejowa została zbudowana w latach 1927–1930, aby pomieścić administrację, archiwa, statystyki, biura i magazyny kolumbijskich kolei krajowych, kolei pacyficznej, Armenii-Cali-Buenaventury i oddziałów Armenia-Nacederos. Jest zachowany w 90% oryginalnej konstrukcji. W głównych pokojach wyróżniają się stolice, drzwi i okna wykonane z kutego żelaza. Dekoracja jego podłóg, szczególnie w głównym wejściu, zawiera alegorię epoki republikańskiej, a także dwoje dużych środkowych drzwi, również z żelaza z nitami. Taras ozdobiony jest w narożnikach ślimakami betonowymi i gipsowymi.
Budynek został uznany przez Narodową Radę Zabytków za Dziedzictwo Narodowe w 1989 roku. Jest wykonany w stylu neoklasycystycznym okresu republikańskiego i zachowuje niektóre gargulce, które reprezentują zwierzęta. Nie zapewnia już obsługi stacji kolejowej, ale biblioteki publicznej i siedziby niektórych urzędów samorządowych. Nazywany także Centro Cultural Metropolitano La Estación, jest jedną z najbardziej symbolicznych konstrukcji w Armenii ze względu na republikański styl i dobry stan konstrukcji. Ta praca znajduje się w Carrera 19A nr 29-30