Domy położone są w parku przyrody Baixa Limia Serra do Xures, który znajduje się w południowo-zachodniej części prowincji Orense, w regionie La Baja Limia. Obejmuje szeroki obszar, który odpowiada najwyższym obszarom rad Entrimo, Lobios i Muíños, granicząc z Portugalią i portugalskim parkiem narodowym Peneda-Gerês. W sumie stanowi ciąg grzbietów i dolin o krótkiej długości i stromych zboczach, na których wyróżnia się populacja Requiás.
Roślinność Parku obejmuje oba gatunki z granic Atlantyku i Morza Śródziemnego. Mnóstwo dębowych melojaresów, którym towarzyszą brzozy poniżej 1000 metrów, a na wyższych wysokościach sosna zwyczajna i cis. Kasztan, ostrokrzew, dąb korkowy, drzewo truskawkowe, a także pojawiają się w warstwie krzewu, wrzosu i piornos. Ponadto istnieją enklawy z ponownym zaludnianiem, głównie Pinuspinaster. Lasy nadrzeczne wokół cieków wodnych składają się głównie z jesionu, olszy, topoli, wierzby i orzechów laskowych. Wśród istniejącej fauny możemy wymienić raptory z otwartego pola, takie jak pustułka i myszołów lub orlik. Nad obszarem latają również złote orły, krótkie palce i aportery. Wśród ssaków wspomnieć o obecności małej kolonii wilka, a także innych gatunków, takich jak królik, sarna, lis, wydra lub dzik.
Środowisko składa się z małych wiosek, w których nadal zachowane są zwyczaje rodowe. To tutaj legiony rzymskie przeszły, by podbić plemię Callaici, czyli Galaicos. W tym czasie nie było granicy i nadal zajęłoby to trochę czasu. Ta sama rzeka z dwoma wariantami. Limia dla Galicyjczyków, którzy widzą go urodzonego w fontannach Anteli i Limy, dla Portugalczyków, którzy widzą go umierającego w Viana do Castelo. Cały obszar jest zdominowany przez cieki rzeczne. Liczne dopływy towarzyszą Limii, w której znajdują się trzy duże zbiorniki: Salas (Requiás) As Conchas i Lindoso. Ten ostatni z tamą na terytorium Portugalii i wodami galicyjskimi. Jest to jednak linia sucha, ponieważ to nie rzeki, ale góry, gdy zbliżamy się, wyznaczają horyzont swoim profilem gór. Nie można ich pomylić z ich charakterystycznymi szczytami, takimi jak zamki. Na wysokości zachowują najniższe lodowce na Półwyspie Iberyjskim. Z północy na południe Serra do Laboreiro i Queguas; góry O Quinxo; Alto de Santa Eufemia, już sąsiadka Serra do Xurés, który stoi w najwyższym punkcie wszystkich tych górskich obszarów na szczycie A Nevosa (1539 m); dalej na zachód Serra do Pisco w (Requisa) i dalej Serra da Pena i ziemie Couto Mixto, które z czasem nie należały ani do Hiszpanii, ani do Portugalii.
Chropowate skaliste tereny polowały na ostatniego niedźwiedzia na tych szerokościach geograficznych, a dziś są świadkami powrotu kozła Xurés poprzez plan ponownego wprowadzenia dzikiej kozy na wolność. Aby zachować całą różnorodność, uruchomiono jedno z pierwszych doświadczeń społeczności w zakresie współpracy transgranicznej. Według rangi park narodowy Peneda-Gerês (Portugalia) wraz z parkiem przyrody Baixa Limia-Serra do Xurés stanowią jeden naturalny klejnot tej starej i nowej Gallaecii. Część portugalska zachowuje bardzo zielone obszary z dużymi drzewami, które niegdyś służyły jako podkłady, ramy i maszty sławy na siedmiu morzach. FLORA: Szerokie krzaki z pewnymi endemizmami, takimi jak Iris boissieri. Gaje dębowe i śródziemnomorskie elementy dębu korkowego (Quercus suber) i drzewek truskawek (Arbutus unedo). Na najwyższych obszarach towarzyszą mu sosna dzika (Pinus sylvestris) i cis (Taxus baccata).
DZIKIE: Wilcze stada (Canis lupus) i duża zdobycz: Sarna (Capreolus capreolus) i Koza górska w programie reintrodukcji. Na wysokich równinach iw pół-wolności koń o imieniu Galicyjski Kucyk lub Garrano (Equus cavallus). Sporadycznie Águila real (Aquila chrysaetos TRASY: Park Przyrody Baixa Limia-Serra do Xurés jest jednym z obszarów chronionych o największej osobowości historycznej, etnograficznej i środowiskowej w autonomicznej społeczności. Istnieją szlaki turystyczne, które w niektórych przypadkach naśladują odcinki Via XVIII lub Vía Nova, które łączyły augustiańskie miasta Braga i Astorga. Nadal możemy dotykać kamieni milowych w rejonie Miliarios, dziewięć kilometrów od Lobios na drodze prowadzącej do Portela do Home. Od północy jest to jedno z wejść do portugalskiego parku narodowego Peneda-Gerês. Aby się tam dostać, biegniesz w kierunku rzeki Caldo. Korzyści termiczne, do których odnosi się jego nazwa, są nadal dostępne. Nieco wyżej otrzymuje odważny strumień A Date, który wpada do wodospadu. Jest pełne i najbardziej imponujące w Galicji. O tym, że jest to strefa dróg i przystanków, świadczy rzymski obóz w Bande na terenie zbiornika Aquis Querquennis, nad brzegiem zbiornika As Conchas. Witryna jest klimatyzowana jako muzeum romanizacji. W tej samej gminie można odwiedzić pierwszy kościół w Galicji z zakładem Visigothic lub, mówiąc lepiej szwedzkim, w Santa Comba. Wokół zbiornika Salas, w gminie Muíños, znajdują się również szlaki piesze, które są uzupełnione szlakiem archeologicznym.
Lokalna droga ze stolicy miasta w Mugueimes zaprowadzi nas do krawędzi jej wód, z doskonałymi możliwościami uprawiania sportów wodnych, oraz do megalitycznych pozostałości Casiña da Moura i Casola do Foxo. Rodzimym bydłem doskonale przystosowanym do trudności w górach jest krowa Cachena, miniaturowa z długimi rogami. Groziło im wyginięcie. Dobrym miejscem do ich obserwowania jest ratusz Entrimo. W szczególności dostęp ze stolicy miasta A Terrachá do Olelas, jednej z najbardziej oryginalnych miejscowości w prowincji Ourense ...
Różnorodność klimatyczna narzuca w parku przyrody Baixa Limia-Serra do Xurés dwa klimaty, a tym samym dwie różne roślinności. Jedną z największych atrakcji tego parku jest jego różnorodność krajobrazowa. Jeśli chodzi o roślinność, przestrzeń ta znajduje się między dwoma dużymi regionami flory europejskiej: eurosiberian z prowincji atlantyckiej i śródziemnomorskiej z prowincji Carpetan-Leon. W związku z tym roślinność występuje na przemian w lasach liściastych, charakterystycznych dla wilgotnych stref klimatycznych, w lasach zimozielonych. Znajdziemy zatem dąb melojo, brzozy (poniżej 1000 metrów), kasztan, ostrokrzew lub wrzos. Wśród fauny należy wymienić pustułkę, myszołowa, żmiję i niektóre wilki. Ponadto istnieją króliki, sarny i dziki. Mieszkańcy tego obszaru wykorzystują ziemię poprzez pastwiska i uprawy paszowe, na przemian z ugórami żyta.
Dla miłośników walorów przyrodniczych i kulturowych Roślinność: Strefa przejściowa między dwoma głównymi europejskimi regionami kwiatowymi: Eurosiberian (prowincja Atlantyku) i Morzem Śródziemnym (prowincja Carpetan-Leon). Z tego powodu roślinność zmienia lasy drzew liściastych, charakterystyczne dla wilgotnych warunków klimatycznych, z lasami wiecznie zielonymi, bardziej przystosowanymi do braku wody w niektórych okresach roku. Najbardziej rozpowszechnioną formacją roślinną jest las liściasty, z gajami dębowymi (Quercus Pyrenaica) i brzozowymi (Betula celtiberica), z udziałem drzew truskawek i ostrokrzewu na najwyższych wysokościach. Istnieje kilka endemizmów roślin, w tym Prunus Iusitanica, gatunek kolonizujący Barrancos i inne obszary o wysokiej wilgotności.
Fauna: Ssaki: Trwa program odnowy koni (Equus cavallus) zwany galicyjskim kucykiem Garrano, który żyje częściowo na wyżynach (Leboreiro, O Quinxo, Santa Eufemia, Xurés ou Pisco). Fauna jest bardzo zróżnicowana. Wśród płazów i gadów można wymienić salamandrę długoogonową, jaszczurkę iberyjską i węża żmii. Dwa zbiorniki znajdujące się w parku są siedliskiem ważnych populacji ptaków. Pomniejsze perkozy, krzyżówki, loony i małe błotniaki to tylko niektóre z nich. Obserwuje się również obecność złotego orła, rybitwy, jastrzębia, krogulca, orła krótkiego palca, pustułki, kukułki, dzięcioła grubodziobego i jeżowca. Oprócz gatunków łowieckich, takich jak dzik, sarna, kuropatwa, zając lub królik, ssaki są reprezentowane przez wilka. ryjówka, wydra tchórzliwa, genetyczna, ryś rudy i łasica. Pstrągi występują w ciekach wodnych.