Cà Dei Merli to starożytna suszarka do winogron Amarone della Vapolicella, gruntownie odnowiona w 2014 roku, zanurzona w spokoju doliny, która jest punktem połączenia między Weroną, jeziorem Garda i Lessinią.
Położony za Fumane u podnóża Monte Rivoli pod spektakularnym i sugestywnym Sanktuarium Madonna de la Salette, który jest fantastycznym panoramicznym balkonem nad winnicami Valpolicella, jest idealnym miejscem do odzyskania energii.
Jego szczególne położenie sprawia, że nadaje się zarówno na relaksujące wakacje, jak i turystykę kulturalną, dzięki dogodności, z jaką można dotrzeć do głównych miejsc turystycznych w regionie Veneto, takich jak Werona, Jezioro Garda, Wenecja, Treviso i Trentino.
Dla miłośników spacerów i jazdy na rowerze są ścieżki otoczone zielenią.
Dla miłośników dobrego jedzenia i dobrego wina organizowane są liczne wycieczki kulinarne i wino z degustacjami wina; zakochani w swoim terytorium właściciele proponują zaproponowanie tras degustacyjnych.
Dom składa się z głównego obszaru, w którym mieszkają właściciele oraz niezależnego obszaru zarezerwowanego dla gości.
Stara suszarnia ma dwa pokoje z czterema miejscami, jeden z podwójnym łóżkiem i łóżkiem piętrowym; drugi zamiast tego z dwoma podwójnymi łóżkami.
Istnieje również kuchnia wyposażona w piekarnik, lodówkę, zmywarkę i piec na drewno do gotowania w typowy sposób tego obszaru.
Pokoje wyposażone są w klimatyzację, telewizor, są wyposażone w niezależne ogrzewanie i bezpłatny dostęp do Internetu.
W apartamencie znajduje się pralnia z pralką i 400-litrowy zbiornik ciepłej wody użytkowej, aby zagwarantować stały przepływ ciepłej wody.
Przy wejściu znajduje się wygodna i pełna wdzięku część wypoczynkowa do czytania, pracy lub pisania.
Istnieje możliwość posiadania wielu zewnętrznych miejsc parkingowych wewnątrz nieruchomości, do których można dostać się przez bramę zmotoryzowaną.
Na terenie obiektu znajduje się również odkryty park z naziemnym basenem 7,5 x 3,5 i jest wyposażony w leżak i grill, parasol, stół i krzesła do jadalni.
Miasto Fumane znajduje się kilka kilometrów od jednego z najlepszych szpitali w prowincji Werona, szpitala Negrar, do którego można dotrzeć w 20 minut.
Zajęcia rekreacyjne: w okolicy znajdują się dwie stajnie jeździeckie, różne ścieżki i ścieżki dla rowerzystów górskich lub dla miłośników spacerów.
We wsi znajduje się kilka restauracji i obiektów agroturystycznych.
Dla tych, którzy kochają dobre wino, ponieważ jesteśmy w centrum historycznej Valpolicella, jest sto winnic, które oferują degustacje i wycieczki z przewodnikiem.
Miejsca do odwiedzenia: do Werony można dotrzeć w 25 minut, a także do jeziora Garda i jego parków rozrywki, takich jak Gardaland i Caneva World, w 20 minut można również dotrzeć do safari w zoo Pastrengo, a po 10 minutach drogi można spędzić popołudnie relaksu w Terme Aquardens, które są największe w Europie.
Za około dwadzieścia minut można dotrzeć na lotnisko w Weronie.
Dla miłośników gór za półtorej godziny możesz być w Dolomitach.
10 minut od nieruchomości znajdują się słynne wodospady Molina, które przyciągają ponad 80 000 turystów każdego roku. Osobliwością tego obszaru jest obfitość wody, dzięki istnieniu wieloletnich źródeł położonych na północ od miasta Molina. Oprócz iskrzących wodospadów, park oferuje również odwiedzającym krajobraz naznaczony lasami i łąkami, często przerywany strumieniami i rzekami, które łączą słodycz zieleni, w nieskończonej różnorodności roślinności, z szarością skalistych ostrogów.
Syntezę niskiego górskiego krajobrazu można znaleźć w parku, gdzie ścieżki i trasy oferują odwiedzającym teraz spokojną powagę kaskady iskrzącej wody, teraz przestrzeń wielobarwnych kwiatów między lasem a klifem, teraz wąwóz zamieszkany przez wirujący strumień.
Oprócz tego piękny jest także Most Tybetański, klasyczne dzieło inżynieryjne zawieszone na linach po przeciwnych stronach. Jest to pierwsza tego typu konstrukcja w Veneto, a także wśród rarytasów w naszym kraju i łączy z tym system szlaków Marano di Valpolicella Sant'Anna d'Alfaedo.
Następnie znajdujemy w pobliżu Jaskinie Fumane, które świadczą o nieprzerwanej obecności Człowieka Neandertalczyka, a następnie Homo sapiens sapiens sprzed około 80 tysięcy do 25 tysięcy lat temu. Wreszcie, ale nie mniej interesujący, Most Veja, prawdopodobnie odwiedzany jeszcze przed ostatnią epoką lodowcową przez kolonię wykwalifikowanych robotników z krzemiennych artefaktów, strzał, końcówek i igieł, dziwi nas, że ci prehistoryczni ludzie (być może neandertalczyk) sprzedawali swój cenny materiał za połowę Europy, aż do Morza Bałtyckiego we współczesnej Polsce, szlakiem bursztynowym lub do końca Francji.

Amarone della Valpolicella to wytrawne czerwone wino passito DOCG produkowane wyłącznie w Valpolicella w prowincji Werona.
Charakterystyka organoleptyczna:
kolor: ciemnoczerwony z tendencją do starzenia się granatu;
zapach: charakterystyczny, zaakcentowany;
smak: pełny, aksamitny, ciepły;
maksymalny cukier resztkowy 12 g / l, jeżeli faktyczna zawartość alkoholu wynosi 14%.
Wskazówki zapachowe: dojrzałe owoce, czarna wiśnia i dżem malinowy.
W starszych można również dostrzec nuty piżma i smoły, w tym technicznym żargonie zwanym goudron.
Zawartość alkoholu: minimalna oczekiwana zawartość alkoholu wynosi 14º, dla osób o pełnej zawartości ciała może osiągnąć 17º.
Nazwa tej ustrukturyzowanej werońskiej czerwieni, Amarone, pochodzi od słowa „amaro”, przyjętego w celu odróżnienia go od słodyczy Recioto della Valpolicella, z którego się wywodzi, choć mimowolnie.
Nowy epitet Amarone oznaczający Recioto Amaro lub Recioto Secco urodził się wiosną 1936 r. W Cantina Sociale Valpolicella, w tym czasie w Villa Mosconi w Arbizzano di Valpolicella, przez capocantinę Adelino Lucchese, wyjątkowe podniebienie i nos, które dzięki szczęściem znajdując zapomnianą w piwnicy beczkę recioto i stukając Recioto Amaro z beczki fermentacyjnej, wyszedł z entuzjastycznym okrzykiem: „To nie jest Amaro, to Amarone”.
Brygadzista przekazał Valpolicelli magiczne słowo.
O Amarone mówi się od czasów Catullo w Carme n. 27 (około 49 pne) twierdzi, że „calices amariores” (więcej gorzkich szklanek).
Ale wiele innych dokumentów świadczy o tym.
Ślady upodobania do tego wina i produkujących go winogron można znaleźć również w Edict of Rotari, który ustanowił bardzo surowe kary dla tych, którzy spowodowali uszkodzenie winorośli i wysokie kary dla tych, którzy ukradli kiście.
Na kolejne lata 1000 d. C. istnieją dowody niektórych czynów zakupu i sprzedaży winnic na obszarze produkcji Amarone della Valpolicella, w rzeczywistości wino uważa się za równe z pieniędzmi przeznaczonymi na wypłatę feudalnych praw.
W następnych stuleciach obecność Amarone della Valpolicella trwa w oficjalnych dokumentach i pismach humanistów.
Szacunkowa wartość 1503 potwierdza, że obszar produkcji Amarone della Valpolicella; dzięki bogatym winom była to bogata i sławna dolina. Sława trwała do epoki Oświecenia, kiedy Scipione Maffei w ważnym tekście zaproponował gorzką dykcję, aby wskazać wino „szczególną łaskę wytwarzaną w Valpolicella”.
Doświadczenie potrzebne do prawidłowego suszenia winogron przeznaczonych do tego cennego wina jest bardzo duże.
Więdnięcie jest niezbędne, do tego stopnia, że ktoś nazwał tę fazę drugim żniwem.
Winogrona, zdrowe i doskonale dojrzałe nie tylko na skórze, ale także wewnętrznie, są wybierane już w czasie zbiorów, w pierwszych dwóch tygodniach października, wybierając luźne kiście, z jagodami niezbyt blisko siebie, aby pozostawić kolisty „powietrze.
Te małe ciemne „bryłki” rozmieszczone są w jednej warstwie na płaskownikach, dużych drewnianych skrzyniach, coraz częściej zastępowane perforowanym tworzywem sztucznym, w celu wentylacji i zapewnienia szybszego mycia po użyciu.
Płaskowyże ułożone są w suszarkach, ogólnie wentylowanych pokojach nad domami i piwnicami. Przydatna pozycja dla tych, którzy muszą obrócić i okresowo sprawdzać winogrona, a następnie szybko je pracować, we właściwym czasie.
Suszarki muszą znajdować się w miejscach, w których dozwolona jest stała wentylacja, kontrolowanych przez odpowiednio przygotowane okna, w których temperatura może się zmieniać stopniowo i gdzie nie ma stagnacji wilgoci. Z tego powodu niektóre zabytkowe piwnice są zbudowane na wybojach i bokach wzgórz w czasami nietypowych miejscach, poza zasadami małej praktyczności.
Czasami to lokalizacja suszarni decydowała o lokalizacji całego budynku.
Więdnięcie trwa około 120 dni; najbardziej widoczną widoczną konsekwencją tej fazy, oprócz więdnięcia jagód, jest utrata masy kiści, która zmienia się w zależności od rodzaju winogron.
Pod koniec stycznia, na początku lutego winogrona są tłoczone, a maceracja na skórkach jest długa.
Fermentacja w niskiej temperaturze jest również bardzo powolna, nawet przez 30/50 dni. Służy to zapewnieniu, że cukry z powodu działania drożdży zostaną przekształcone w alkohol.
Jeśli końcowe wino utrzymuje niską zawartość cukrów, można je zdefiniować jako Amarone. Jeśli ilość jest wyższa, otrzymuje się Recioto.
Winogrona pozostawione do wyschnięcia nie mogą być winifikowane przed 1 grudnia.
Wymagane jest co najmniej dwuletnie starzenie się ze skutkiem od 1 stycznia po zbiorach.
Wszystkie operacje suszenia winogron, winifikacji, przyprawiania i butelkowania muszą odbywać się na obszarze DOCG.